ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Κ ι αφού
οι ευρωπαίοι
εδιώξανε τους τούρκους απ' τον τόπο
κι έλληνες μας βαφτίσαν από κάποιους
που παλαιά ζούσαν εδώ,
μετά, έτσι έτοιμους, μας δώσαν μια κλωτσιά
και από τότε πια εμείς περήφανοι γυρνάμε.

Εκείνοι μας λαδώνουν κάθε τόσο,
τα σύνορά μας καθορίζουν,
τους ολυμπιακούς κάνουν αγώνες μας,
τους «τρομοκράτες» μας πιάνουνε,
μας δίνουν όπλα και πηλίκια και στολές
και λέμε μεις "οι ένοπλες δυνάμεις μας",
λεφτά μας δίνουνε και λέμε μεις "η οικονομία μας"...

Όμως κι εμείς από την άλλη τους δουλεύουμε πιστά:
τις κυβερνήσεις έχουμε που αυτοί μας λένε
οι εφημερίδες κι οι τηλεοράσεις μας
γράφουν και λένε ό,τι αυτοί διατάξουνε
κι ως για μπογιά, βάζουμε μπόλικη,
όταν σκυμμένοι τα παπούτσια τούς γυαλίζουμε.

Και ο λαός μ’ ολάνοιχτο το στόμα ακούει
τον κάθε κλέφτη υπουργό να λέει
πως η Ελλάδα ειν' ελεύθερη…

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ


Το σύνταγμα εφαρμόζοντας
μας γέμισαν ατομικές ελευθερίες
και δικαιώματα (γιατί όχι:
από την τσέπη τους τα βγάζουν;)

Αυτό το παλιοσύνταγμα...
να μη λέει τίποτα και για λεφτά...

ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ


Κάποτε, στο μακρινό το μέλλον
όταν διαβάζουνε οι τότε άνθρωποι για κάποιον:
"είχε δικά του τόσα...", θα λένε:
"τι θα πει "δικά του;.."
και κανείς να πει δεν θα μπορεί.

Λέξεις καθώς "ιδιοκτησία", "εκμετάλλευση",
"πορνεία", "πλούτος", θα τους είναι άγνωστα
κι αδύνατο θα στέκεται για κάποιον
τι όλ' αυτά σημαίναν να εννοήσει.

Όμως θα ξέρουνε
αυτό το ποίημα διαβάζοντας
πως πρόγονοί τους κάποιοι
γνωρίζανε πως θα ‘ρθει η μέρα αυτή-
ότι σε κείνην πίστευαν
κι αυτή ψυχή τους ήταν' και πως κάτι
είχαν να κάνουνε κι αυτοί για να 'ρθει:
την ονειρεύτηκαν-αρκεί.

ΑΣ ΜΗ ΤΟΝ ΛΕΜΕ


Κύμα του ωκεανού Κόσμος κι ο ποιητής
δεν είναι; Νεύρο του όλου Οργανισμού
δεν είναι; Και δεν πληγώνεται κι αυτός
όταν πληγώνεται η ελευθερία;

Κι όταν τρυπάει τις σάρκες η κακονομία
και το σώμα όλο τραντάζεται
απ' τους σπασμούς του πόνου, ο ποιητής
ότι δε νιώθει πώς θα καμωνόταν;

Και ποιος όταν πονάει ,για παιχνίδια
όρεξη βρίσκει και για στόμφους
και για σαλιαρίσματα; Όποιος μολύβι

και χαρτί κρατεί και για τους φαύλους
ξεπάστρεμα κακό δεν ξεσηκώνει
ας μη τον λέμε αυτόν καλλίτερα ποιητή.

ΛΑΟΣ ΗΛΙΘΙΩΝ


Ποιος που μυαλό θα είχε, σε νόμο άνομον θα υπάκουγε
αν δίπλα από το νόμο οι βέβηλοι δεν είχαν στήσει
ένα πολυβόλο-ποιος, αφού ο νόμος άνομος είναι;
Και δεν είν' αισχροί αυτοί που με τα όπλα

το νόμο επιβάλλουνε αυτόν; Όμως το λαό
απαίδευτον αφήνουνε και κείνος δεν καταλαβαίνει.
Α! Δέκα εκατομμύρια έλληνες γεροί και νέοι
να μην ορμούν να ξεπαστρέψουνε δέκα χιλιάδες...

Ποιος είπε πως ο έλληνας έχει μυαλό;
Χαστούκια τρώει και του αρέσει. Τον ίδρωτα του πίνουνε,
λέει ευχαριστώ. Να σέρνεται τον έχουνε

στο χώμα, γυμνόν και πεινασμένον κι αυτός
με χάρες τους γεμίζει. Και πριν τόνε σκοτώσουνε,
για τελευταία ζητάει χάρη, το χέρι τους να τους φιλήσει.

ΤΑ ΜΈΤΡΑ

Μέτρα παίρνουν για το κάθε τι-
μέτρα καινούργια κάθε φορά.
Και λένε: "να διορθώσουμε ό,τι
μπορούμε..." Μετά τρώνε.

Και σε λίγο άλλα μέτρα.
Και διορθώνουνε το
διορθωμένο. Και λένε:"
ε, τι να πρωτοκάνουμε;..." Και ξανατρώνε.

Δραχμή στην τσέπη της φτώχειας
κάθε μέτρο να 'τανε, θα 'χε τώρα
το πρόβλημα λυθεί. Όμως

οι εκδικητές ξέρουν: ένα το μέτρο είναι
το σωστό και αυτό, μια κάννη
και μια σκανδάλη έχει.

Λαέ ό,τι παθαίνεις σου αξίζει

Δέντρο με όλα τα κλαδιά σου σάπια

βλαστούς  δε θα πετάξεις-όχι-νέους.

Το κάρπισμα είναι μόνο στο μυαλό σου-

κι αυτό ίδια ρημαγμένο σαν το βιος σου.

Κλέφτες διαλέγεις να σε κυβερνήσουν

και απορείς μετά γιατί σε κλέβουν.

Λαέ που κάθε ανέβασμά σου είναι

πάτημα σ’ άλλων πτώματα επάνω…

Λαέ που θέλεις μόνο να κερδίζεις

κι ας χάνουν όλοι οι άλλοι εναγύρω,

ήρθε η ώρα να τα χάσεις όλα-

είτε κλεμμένα είτε κερδισμένα.

Και αν αργείς στον τάφο να βρεθείς

είναι πολύ για να βασανιστείς.

Ο ΘΆΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΆΔΑΣ

Είδα πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου

προς το χαμό τους να τραβούν΄

αδύναμους κι αβόηθητους καθέναν

στην άβυσσό τους να βουτούν.

Είχαν αρχίσει ν΄ακουγόνται κιόλας

οι βόγγοι τους κι οι οιμωγές-

πρόλογος του άκρου αφανισμού τους

μες στου Απείρου τις στοές.

Μα πρώτη μου φορά βλέπω πατρίδα

να τρέχει προς το Χαλασμό.

Άψυχη κι άζωη και σπαρταρώντας

σαν αχνιστοαίματο σφαχτό.

Σταυρό γι αυτήν να κάνω δε φελάει

ούτε κι ευχή καμμιά να πω

μόνο την πείρα μου πλουταίνω

που έτυχε κι αυτό να δω.

Λαοί αρχαίοι

Η Κίνα πάει για κοσμοκράτειρα.

Η Ελλάδα ούτε την Ελλάδα ορίζει.

Το Ισραήλ ειν’ η παγκόσμια Τράπεζα.

Η Ελλάδα ειν’ ο παγκόσμιος ψωμοζήτης.

Το Ιράν το τρέμουνε σ΄Ανατολή και Δύση

Η Ελλάδα τρέμει έτοιμη να σβήσει.

Η Αίγυπτος σεβάσμια σ’ όλους.

Η Ελλάδα σε κανέναν σεβαστή.

Δυναμικό το Ιράκ και τιμημένο.

Η Ελλάδα αδύναμη κι ατιμασμένη.

Η Τροία μες στους είκοσι έχει μπει.

Η Ελλάδα έχει πζα τελείως βγει.

Όμως για τους κατοίκους της Ελλάδας

η Ελλάδα είναι χιλιοδοξασμένη

στου κόσμου όλου τα καλά είναι πρώτη

και όλοι τη ζηλεύουν στην υφήλιο.

ΒΟΔΙΏΝ ΚΟΠΆΔΙ

ΒΟΔΙΩΝ ΚΟΠΑΔΙ


Ελληνικέ λαέ, βοδιών κοπάδι
που πας καθώς τυφλοί πάνε στον Άδη
ελληνικέ λαέ δυστυχισμένε

λαέ στην ίδια σου τη χώρα ξένε!

Κοπάδι δουλικά υποταγμένο
που μες στη φτώχεια σ' έχουν βουτηγμένο
πότε τα δυο σου μάτια θα σηκώσεις
να δεις, να καταλάβεις και να νιώσεις;

Σα σε κεντρίζουνε με τη βουκέντρα
δακρύζουν λούλουδα, πουλιά και δέντρα.
όμως ηδονικά συ μουγκανίζεις
και τον αυχένα πιότερο λυγίζεις.

Τις γραβάτες τους βλέπεις; αν τις σφίξεις
με τη δύναμη που 'χεις θα τους πνίξεις.
Τις ζωστήρες τους βλέπεις: αν θελήσεις
δυο κομμάτια μπορείς να τους χωρίσεις.

Μ' αντίς δάχτυλα οπλές έχεις στο πόδι-
δεν είσ' άνθρωπος έλληνα, είσαι βόδι
κι αν την έγκυα κοιλιά σου τήνε σκίσουν
σαν και σένα βοδάκια θ' αντικρύσουν.

Μιχαλολιάκο...

Μιχαλολιάκο, στη Βουλή, σ’ αυτό τους το μπουρδέλο,
του Κασιδιάρη σ’ έστειλε το άγιο το χαστούκι.
Και δε σε στείλαμε εκεί σαν μια πουτάνα ακόμα
με σθεναρή και ρωμαλέα φωνή για να μιλήσεις,
αλλά όπως μπήκε ο Χριστός στο ναό-με το μαστίγιο.
Μπαφιάσαμε στα τόσα τους τα λόγια τόσα χρόνια.
Λόγια που λεν είτε ήσυχα, με οίηση ή με πόζα,
ή στο έδρανο το χέρι τους με δύναμη χτυπώντας,
ή λόγια δήθεν σοβαρά μ’ εμβρίθεια και με ύφος.
Λόγια ακαταλαβίστικα ’πο το  λαό, ή λόγια
με έκφρασες περίπλοκες και νόημα τάχα βύθιο.
Και μ’ ολ’ αυτά ένα χτίζουνε απέραστο ένα τείχος
που εκείνοι πίσω απ’ αυτό κλέβουνε, λεηλατούνε,
βυσσοδομούνε, ραδιουργούν και μηχανορραφούνε.
Και τρώει τα λόγια ο λαός-τη σάρκα του εκείνοι.
Παρομοιώσεις όμορφες για Μαρξ και για Κερένσκι
και ιστορίες για Σάϋλωκ, γι Αντώνιους και για Σαίξπηρ,
παράτα τα-τα έλεγε και ο Καρατζαφέρης
και τώρα για μια ψήφο μας θερμοπαρακαλάει.
Για λόγια δε σε στείλαμε εκεί αλλά για πράξεις.
Να ρίξεις ξύλο θέλουμε κι εσύ και οι δικοί σου.
Μόνο έτσι αυτοί οι άτιμοι μυαλό μπορεί να βάλουν.
Αν νοιώσουνε  ότι όλοι εσείς δε μένετε στα λόγια
μα πως σφαλιάρες δίνετε και πως γροθιές σκορπάτε
τότε θα βάλουνε μυαλό. Χτυπάτε τους αχρείους.
Πόλεμο αρχίστε μές σ’ αυτό το βδελυρό πορνείο.
Μέσα στον οίκο αυτό ανοχής, σ’ αυτό το διαφθορείο,
σώμα με σώμα αρχίσετε με τις πατρόνες μάχη.
Σε κάθε τους παλιανθρωπιά-πολλές κάθε ημέρα-
μία μικρή επανάσταση με τις γροθιές σας κάντε.
Αυτοί μας έχουνε στη γη όλους εμάς ριγμένους
και μας κλοτσάνε αλύπητα κι αλύπητα μας λιώνουν.
Και ούτε οι αλιτήριοι φόβο κανένα νοιώθουν-
και σεις που είστε εκδικητές των τόσων μας βασάνων
θα φοβηθείτε; Όχι δα!  Ο κλέφτης δε φοβάται
και τι; θα φοβηθείτε σεις; Εσείς-ο νοικοκύρης;
Αν θέλετε κάτι καλό να γίνει στην Ελλάδα,
τη βία με βία χτυπήστε την-και την τρομοκρατία
με μία μεγαλύτερη πλήξτε τρομοκρατία.
Θα ’ν’ η αρχή αυτή για μια επανάσταση μεγάλη
που από τη μέση μιαρούς κι ανόσιους θα βγάλει.

Μιχαλολιάκο...

Μιχαλολιάκο, στη Βουλή, σ’ αυτό τους το μπουρδέλο,
του Κασιδιάρη σ’ έστειλε το άγιο το χαστούκι.
Και δε σε στείλαμε εκεί σαν μια πουτάνα ακόμα
με σθεναρή και ρωμαλέα φωνή για να μιλήσεις,
αλλά όπως μπήκε ο Χριστός στο ναό-με το μαστίγιο.
Μπαφιάσαμε στα τόσα τους τα λόγια τόσα χρόνια.
Λόγια που λεν είτε ήσυχα, με οίηση ή με πόζα,
ή στο έδρανο το χέρι τους με δύναμη χτυπώντας,
ή λόγια δήθεν σοβαρά μ’ εμβρίθεια και με ύφος.
Λόγια ακαταλαβίστικα ’πο το  λαό, ή λόγια
με έκφρασες περίπλοκες και νόημα τάχα βύθιο.
Και μ’ ολ’ αυτά ένα χτίζουνε απέραστο ένα τείχος
που εκείνοι πίσω απ’ αυτό κλέβουνε, λεηλατούνε,
βυσσοδομούνε, ραδιουργούν και μηχανορραφούνε.
Και τρώει τα λόγια ο λαός-τη σάρκα του εκείνοι.
Παρομοιώσεις όμορφες για Μαρξ και για Κερένσκι
και ιστορίες για Σάϋλωκ, γι Αντώνιους και για Σαίξπηρ,
παράτα τα-τα έλεγε και ο Καρατζαφέρης
και τώρα για μια ψήφο μας θερμοπαρακαλάει.
Για λόγια δε σε στείλαμε εκεί αλλά για πράξεις.
Να ρίξεις ξύλο θέλουμε κι εσύ και οι δικοί σου.
Μόνο έτσι αυτοί οι άτιμοι μυαλό μπορεί να βάλουν.
Αν νοιώσουνε  ότι όλοι εσείς δε μένετε στα λόγια
μα πως σφαλιάρες δίνετε και πως γροθιές σκορπάτε
τότε θα βάλουνε μυαλό. Χτυπάτε τους αχρείους.
Πόλεμο αρχίστε μές σ’ αυτό το βδελυρό πορνείο.
Μέσα στον οίκο αυτό ανοχής, σ’ αυτό το διαφθορείο,
σώμα με σώμα αρχίσετε με τις πατρόνες μάχη.
Σε κάθε τους παλιανθρωπιά-πολλές κάθε ημέρα-
μία μικρή επανάσταση με τις γροθιές σας κάντε.
Αυτοί μας έχουνε στη γη όλους εμάς ριγμένους
και μας κλοτσάνε αλύπητα κι αλύπητα μας λιώνουν.
Και ούτε οι αλιτήριοι φόβο κανένα νοιώθουν-
και σεις που είστε εκδικητές των τόσων μας βασάνων
θα φοβηθείτε; Όχι δα!  Ο κλέφτης δε φοβάται
και τι; θα φοβηθείτε σεις; Εσείς-ο νοικοκύρης;
Αν θέλετε κάτι καλό να γίνει στην Ελλάδα,
τη βία με βία χτυπήστε την-και την τρομοκρατία
με μία μεγαλύτερη πλήξτε τρομοκρατία.
Θα ’ν’ η αρχή αυτή για μια επανάσταση μεγάλη
που από τη μέση μιαρούς κι ανόσιους θα βγάλει.